ایمان بیاورید به آغاز فصل سرد
و ناتوانی این دستهای سیمانی


امضا : کون خیار

بنی البشر است دیگر
گاهی ترکمان می زند ، آن طور

روزهایی هست که چرخ و فلک فکرها دیوانه وار می چرخد

چه چیز را فراموش کنم؟
به چه چیز عادت کنم ؟
زندگی من یک عادت مداوم است
یک اعتیاد ازلی است
من از فراموشی شروع کرده ام
مغز من فاقد حافظه است
فاقد گذشته است
فاقد تاریخ است

خسته ام
از نگاه کردن
از شنیدن
از لمس کردن
از چشیدن
از سعی
از تکرار
از ...
آیا واقعا راه فراری هست؟

آدم است دیگر
گاهی درد بدون درمون میگیره
هرکاری کنه خوب نمیشه !

آدم است دیگر
گاهی دلش یک اتوبان می خواهد و سرعت و آهنگی که باهاش تا می تواند داد بزند
خدا را چه دیدی ، شاید اینجوری
شبانه تمام مشکلات دنیوی حل شد و دود شد و رفت هوا

شب
مدتهاست که از نیمه گذشته
من اما سالهاست که از خودم

سر پیچی که به سمت خانه می رفت
باران به من رسید
تقاطع من و باران
ایست کاملی بود در خاطرات

یادم افتاد
که فراموش کرده بودم
پاییز را
بوی نم را
رنگهای زرد و نارنجی را

نفس عمیقی که کشیدم
ریه ها که پر شد
از شب و اتوبان و فریاد سکوت
بلند بلند پرسیدم :
من چند وقت بود که یادم رفته بود نفس بکشم ؟؟؟

سهمِ من چه قدر است از بودن، که این ‌طوری خودم را لایِ چرخ‌های زنده‌گیم گیر بیندازم؟

من حرف می زدم
- خیلی نه ، ولی می زدم-
تو نمی شنیدی
گفته بودم
خواسته بودم
کاری نکنی تا اژدهای خفته درونم ، بیدار شود
همچون همیشه
گوش نکردی
اژدها
سوار باد
مجمر آتش فشان
به قید قرعه ، بر زمین می زد

دیگر به یاد ندارم
کی بود یا کجا
که پیکر اوراقم
به پیرهن برگشت.

گفته بودم
کاری نکن
تا اژدهای خفته درون
بیدار شود
گوش نکردی

چه آزمون تلخی
گفتم به خود

به جای آینه باید
به چشم رهگذران اعتماد کنم
نشانه های تحسین معمولا
با چشم های هرچه فراخ تر
و سوت بلبلی
همراه است

پس از بساب و بمال
پنداشتم
الهه شب تاب تپه های تجریشم
ولی وقت عبور بی خطر
از کوچه ها و خیابان ها ، دانستم
در شصت سالگی
به کمربند ایمنی ، نیاز ندارم

آه ، ای الهه شعر ، موسیقی ، بافندگی
بگذار عاشق لنگ
دوباره به آغوشت برگردد
بلکه زمین
از شره های ساق پای خیست
بارور گردد
*