اهل غروبم
با شناسنامه ام
صادره از شب

از شب نمی هراسم
انبوهی از ستاره ام
و ماه بالای سرم است

شب تنها نیست
وقتی خاطره هست

باران که می آید
تلخ می شوم
و یاد تو را
در فنجان قهوه ام می ریزم
و سر می کشم

باران که می آید
دلتنگی هایم را می شویم
و با پرده و پشیمانی و پیراهن
روی طناب خالی شب
پهن می کنم

پنجره ای کافی ست
تا مهتاب بتابد

این حجم ابری دلگیر، آسمان است
تاریک و مشوش پر از وسوسه باریدن
این که پرسه می زند باد است
پشت این پنجره ء بسته

عشق پیدا نیست
روز پیدا نیست
زندگی پیدا نیست
و زمین
بارور از گریه نسلی تنهاست

زندگی را دیدم
من که از نسل گمشده عاشقان بی بارانم
گیج رفتارش شدم

صبح
حوصله نداشت
عصر
عاشق بود
و شب
در رختخواب دلتنگی
خمیازه می کشید

فردا
همه ی موهایش
سفید شده بود.

بدون شرح

آدمهای تنها
آسوده بخوابید
ماه بالا سر تنهاییست

There are Days
That You can be saved
by a mirror
and some lines

ایمان بیاورید به آغاز فصل سرد
و ناتوانی این دستهای سیمانی


امضا : کون خیار

بنی البشر است دیگر
گاهی ترکمان می زند ، آن طور

روزهایی هست که چرخ و فلک فکرها دیوانه وار می چرخد

چه چیز را فراموش کنم؟
به چه چیز عادت کنم ؟
زندگی من یک عادت مداوم است
یک اعتیاد ازلی است
من از فراموشی شروع کرده ام
مغز من فاقد حافظه است
فاقد گذشته است
فاقد تاریخ است

خسته ام
از نگاه کردن
از شنیدن
از لمس کردن
از چشیدن
از سعی
از تکرار
از ...
آیا واقعا راه فراری هست؟

آدم است دیگر
گاهی درد بدون درمون میگیره
هرکاری کنه خوب نمیشه !

آدم است دیگر
گاهی دلش یک اتوبان می خواهد و سرعت و آهنگی که باهاش تا می تواند داد بزند
خدا را چه دیدی ، شاید اینجوری
شبانه تمام مشکلات دنیوی حل شد و دود شد و رفت هوا