ماه را از پشت ابرهای قیرگون می دزدم
به نیلگون ترین آسمان می برم
در میان انگشتانم
در کوچه های شهر می چرخانم
:فریاد می زنم

آی ..
زندگی ... زندگی !
آن قدر ساز می زنم و پای می کوبم
و بلند بلند می خوانم
تا هرچه نرگس و شقایق و پروانه و بهارِ کوچ کرده و کبوتر مفلوج
و هرچه ماهی در آبی دریا
بیدار شوند
و با دخترک ها و پسرکهای غمگین دیوار به دیوار شب
بشنوند و عاشق شوند
عاشق !

چه می گویید
نیلگون رنگم
و از رگبار هیچ زمین و آسمانم
باکی نیست !

گفتم که همه ماه ها یک طرف
آبان ماه یک طرف
اصلا خود ماه ِ ماه است

امروز بعد از خیلی ماه ها و ماه ها
اندازه یک رولکس شاد شدم
گفتم که گفته باشم !

آبان هایی مثل الان
که پاییز آبستن زمستان است
و خرمالوهای سرخرنگ ِ رسیده
بی قرار طعم گس لحظه

پکی به زندگی می زنم
تلنگری به تحمل
پیش از آنکه باد
آخرین شعله کبریت را پف کند

ظهر نارنجی خرمالو
بر شاخه های رسیده پاییز
و صدای باران
با باد خواهند رفت

وقت زیادی نمانده
لحظه را باید زندگی کرد

وقتی که باران
بر واژه های مشکوک شعری سرگردان
یکریز و بی امان بارید

در اتاقی
پر از فکر و کتاب و کلمه
و پنجره ای که مرا تا آسمان...

دستم را
به دستهای خیس خیالی سپردم
که باد با خود می برد

از این همه فکر
این همه رویا
این همه باران
این همه مهربانی و بو
که بگذریم
پاسخ این دوستت دارم ِ زخمی ِ بی بهانه را
چه گونه می توان داد ...

اهل غروبم
با شناسنامه ام
صادره از شب

از شب نمی هراسم
انبوهی از ستاره ام
و ماه بالای سرم است

شب تنها نیست
وقتی خاطره هست

باران که می آید
تلخ می شوم
و یاد تو را
در فنجان قهوه ام می ریزم
و سر می کشم

باران که می آید
دلتنگی هایم را می شویم
و با پرده و پشیمانی و پیراهن
روی طناب خالی شب
پهن می کنم

پنجره ای کافی ست
تا مهتاب بتابد

این حجم ابری دلگیر، آسمان است
تاریک و مشوش پر از وسوسه باریدن
این که پرسه می زند باد است
پشت این پنجره ء بسته

عشق پیدا نیست
روز پیدا نیست
زندگی پیدا نیست
و زمین
بارور از گریه نسلی تنهاست

زندگی را دیدم
من که از نسل گمشده عاشقان بی بارانم
گیج رفتارش شدم

صبح
حوصله نداشت
عصر
عاشق بود
و شب
در رختخواب دلتنگی
خمیازه می کشید

فردا
همه ی موهایش
سفید شده بود.

بدون شرح

آدمهای تنها
آسوده بخوابید
ماه بالا سر تنهاییست

There are Days
That You can be saved
by a mirror
and some lines